Even voorstellen natuurlijk, wel zo netjes: Vrouw, 26 jaar, moeder, alleenstaand, in de bijstand, werkend, studerend. In welk hokje wil je me plaatsen? Als ik mag kiezen, doe mij maar het hokje “mens”.

Ik zie mezelf vooral als een positief, optimistisch en vrolijk mens.

Soms obsessief zelfs om het mooie uit situaties te halen, iets negatiefs om te buigen tot iets positiefs, gevoelens te aanvaarden en daarna los te laten.

Dit doe ik vooral voor mijzelf, omdat ik mijn innerlijke rust niet wil laten verstoren door externe factoren. Wat is het nut daarvan anyway? Je hebt er sowieso alleen jezelf mee. Een ander zal er niet minder om slapen.

 Oh, vergeet ik bijna te zeggen dat ik ook ontzettend slecht tegen onrecht en vooroordelen kan. Gebeurt er iets onrechtvaardigs, trek ik ten strijde. Mijn rust verlies ik er niet door, maar mijn vechtersmentaliteit word op zo’n moment wakker gedreund en dan kan alles en iedereen dekking zoeken.

Excuses alvast voor komende blogs waarin ik niet altijd zen ben, maar goed, ik ben tenslotte “mens”.

 Om even verder te gaan met mijzelf voorstellen:

Als een klein, schattig, lief meisje kwam ik ter wereld, een heel gevoelig kind, een rebel van een puber, ondertussen 26 jaar jong, 7 jaar op eigen benen, 2 jaar moeder, 3 jaar in de bijstand, 3 maanden werkende en binnenkort mag ik mezelf ook weer student noemen.

Ik heb veel gezien, gevoeld en meegemaakt, roerige tijden gekend en diepe dalen.

Op het moment dat ik zwanger raakte van mijn dochter en verlaten werd door haar vader, ging mijn blik in tegenstelling tot het verleden, niet naar het duister, maar naar het licht.

 Voor het eerst in mijn leven, voelde ik een reden om voor te leven, om iets van dit leven, dat mijn moeder mij gegeven heeft te maken, om het te creëren zoals ik het graag wou, waar ik en mijn baby gelukkig in zouden zijn. Mezelf vond ik voorheen niet zo bijzonder.

Het mensje dat in mij groeide, echter wel. Ik werd moeder.

 Ik heb het helemaal alleen gedaan. Geen partner, geen vader voor mijn kind. Hij was weg.

En in plaats van mij daar druk over te maken, was het goed zo. Samen komen wij er ook wel, mijn kind en ik. Geen haat gevoelens, geen verdriet, geen wrok, geen verwijten. Ik was overtuigd van mijn kracht. Ik nam de keuze om moeder te worden, hij de keuze om geen vader te zijn. En dat is zijn recht. Zijn recht als mens, om zijn eigen keuzes te maken en zijn leven te leven zoals hij dat zelf wilt. Dat doe ik tenslotte ook.

 Nu mijn dochter wat ouder is en ik haar heb overladen met liefde en aandacht in die eerste jaren van haar leven en ook zij ondertussen toe is aan meer uitdagingen, aan meer van de wereld te zien als alleen maar mama, opa, oma, tante, mama’s vriendinnen en hun kinderen, is ook voor mij de tijd aangebroken om verder te groeien. Om alles eruit te halen wat ik in mij heb, de wereld te ontdekken en mogelijkheden te creëren voor ons tweetjes.

 Dus ben ik 3 maanden terug aan mijn nieuwe ‘’baan’’ begonnen. Werken met behoud van uitkering om precies te zijn. Ik werk en leer, investeer in mijn toekomst door nu genoegen te nemen met het minimum, terwijl ik met het werk dat ik doe, het dubbele zou kunnen verdienen. Maar goed, dat diploma telt uiteindelijk, even doorbijten. Ik werk. Ik heb een ‘’baan’’. Ik heb een leuke, interessante baan waar ik ontzettend veel leer en veel van mijzelf in kwijt kan. Mensen helpen. Dat is wat ik wil.

Straks start ik met mijn opleiding, ik word coach. Ik wil mensen inspireren, begeleiden op hun weg naar geluk.

 Jou wil ik graag meenemen op mijn weg. Delen in mijn vreugde, mijn ups, mijn downs, mijn leven, mijn gedachten, mijn reis. Van alleenstaande bijstandsmoeder naar professioneel coach. Of van gelukkig mens, naar een intens gelukkig mens, laat dat etiketje maar zitten.

 

Ik hoop dat je met me mee reist!